اللهم عجل لولیک الفرج

انتشار معارف و فضایل اهل بیت علیهم السلام

 
بیانات زیبای ایت الله العظمی وحید خراسانی در رابطه با شهادت امام هادی علیه السلا
نویسنده : محمد جعفری - ساعت ٢:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٢/٢٤
 

بسم الله الرحمن الرحیم
 
الحمد لله رب العالمین وصلی الله علی سیدنا محمد وآله الطاهرین سیما بقیة الله فی الأرضین واللعن علی أعدائهم إلی یوم الدین
 
بحث ما در مسأله هفتم بود ولی چون شیخ الطائفه در مصباح المتجهد می فرماید: سوم رجب که مثل فرداست، روز شهادت علی بن محمد الهادی العسکری است، لذا اهمّ تمام مطالب، درک یک جمله است:
شیخ انصاری لازم است که بفهمد زیارت جامعه چیست. شیخ با آن مشاغل: از علم و عبادت و زعامت مذهب ، زیارت جامعه اش هیچ روز ترک نمی شد.
امام دهم اگر در زندگانی از او غیر از این زیارت نبود، برای اثبات امامت مطلقه او کافی بود؛ بحری است که لایُدرک قعر این دریا. و ما امروز چند کلمه از این زیارت را طرح می کنیم. فقط به اشاره می گذریم، نه به شرح. شروع این عنوان از این جمله است:
والمقصر فی حقّکم زاهق . خود ابتدای مطلب به این جمله برای اهلش یکفی. قُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ کَانَ زَهُوقًا . مقصر در حق شما زاهقٌ . کیست که از این تقصیر مُبرّا باشد ؛ همه گرفتاریم، چون نه حق او را شناختیم ، نه به مردم شناساندیم: حق او چیست.
والحق ُ ، اصلا مطلب گفتنش بیچاره می کند فکر را . والحق معکم وفیکم ومنکم وإلیکم وأنتم أهلهُ ومعدنهُ ، این پنج کلمه اما پنج دریا . کیست که بفهمد : حق چیست؟ بعد بفهمد این پنج مطلب را که بعد خواهم گفت. ومیراث النبوةعندکم وإیاب الخلق إلیکم وحسابهم علیکم وفصل الخطاب عندکم وآیات الله لدیکم وعزائمه فیکم. آنجا که حیرة الاولین و الآخرین است اینجاست: ونوره وبرهانهُ عندکم وأمرهُ إلیکم.
محور بحث، حق است . حق چیست؟ باید قرآن را فهمید تا زیارت جامعه فهمیده بشود.
ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ. پس حق، غیر قابل ادراک است چون اول حق، خود اوست که لایتنهی در ذات ، جلال ، جمال ، کمال ، افضال.
فتوکل علی الله، چرا؟ فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ . وقتی حق اوست قهراً مبدأ حق، منتهی حق، وسط حق، تکوین حق ، تدوین حق ، حقٌ فی الحق من الحق إلی الحق.
بعد نوبت می رسد به فعل او. فعل دو فعل است: فعل تکوینی، فعل تدوینی . اما فعل تکوینی : وَهُوَ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ. اینها را خوب دقت کنید، سیر کلام خدا تا بعد یک کلمه از [زیارت]جامعه شاید تا حدّی فهمیده بشود.
این فعل تکوینی اوست، اما فعل تدوینی: ارسال رسول، انزال کتب، از آدم تا خاتم از صحف تا قرآن. قَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ. این هم در مرحله دوم . هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِینِ الْحَقّ.
 
ختم کلام. وَبِالْحَقِّ أَنْزَلْنَاهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَ. نه تنها انزال، بالحق است، نزول هم بالحق است. این هم فعل تدوینی اوست. بعد، منتهای أمر چیست؟ مبدأ حق ، وسط تکویناً ، تشریعاً ، تدویناً حق ، منتها چیست؟ ویَوْمَ یَقُولُ کُنْ فَیَکُونُ قَوْلُهُ الْحَقُّ. بعد ختم مطلب این است: الْمُلْکُ یَوْمَئِذٍ که روز آخرِ منتهای سیر است: الْمُلْکُ یَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمَنِ.
اگر این درک شد توسعه حق، از کجاست تا کجا، شعب حق و انشعابات حق از مبدأ تا معاد ، از تکوین تا تشریع، معلوم شد ، آن وقت معلوم می شود که چه فرمود، فرمود: المقصر فی حقکم زاهقٌ ، والحق معکم. این اول. الحقُ معکم ، الف و لام حق، چه الف لامی است ؟ جنس حق است، آن هم حق با این سعه دایره ، کلمه اولی این است : الحق معکم، آن طبیعی حق، مطلق الحق، حق مطلق ، معیّت با شما دارد. معیّت یعنی چه؟ معیّت از مقوله اضافه است. انفکاک بین دو طرف مع با حفظ معیّت، محال . الحق معکم. این کلمه اولی است.
دوم: وفیکم . آن حقّی که با آنهاست کدام است ؟ آن حقی که در آنهاست، کدام است؟ هم معیّت و هم ظرفیّت . کیست که بفهمد، آن هم معیّت با چه؟ با حق مطلق. ظرفیت برای چه ؟ برای حق .
مهم سه قسمت بعد است. ومنکم . مبدأ حق شمایید، منتهای حق هم شمایید. والحق منکم والیکم، باز چه حقی است که مبدأ اوست، این حق غیر از آن حق است ، حقی که منکم، غیر از حقی است که آنها منه . تمایز اینها باید روشن بشود.
والحق منکم والیکم. باز آن حقی که ینتهی به آنها چیست؟ این بحث چهارم.
بحث پنجم. وأنتم أهلهُ ومعدنه. معدن چیست؟ منبت جوهر ، از معدن آن گوهر می روید . شما معدن حق اید ، حق از شما می روید ، آن حقی که باز آنها معدن آن حق اند ، حق پنجم می شود . این پنج شعبه حق.
ومیراث النبوة عندکم وإیاب الخلق الیکم . الخلق، نه انسان، ایاب کل خلق به سوی شماست ، حساب کل خلق هم با شماس
وفصل الخطاب عندکم. آنی که فیصله بدهد خطاب را فقط نزد شماست.
وآیات الله لدیکم وعزائمه فیکم ونوره وبرهانه عندکم . نور خدا نزد شماست ، یعنی چه؟ سوره نور را بخوان ، آیه نور را بفهم ، بعد جامعه را بخوان ، آن نور عندکم.
وبرهانه عندکم ، برهان الله نزد شماست. این برهان چیست؟ اینجاست که عقل کمّل مات است . وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ- سوره یوسف را بفهم- وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَنْ رَأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ. آن برهان پیش شماست.
حالا ما مقصریم یا نه؟ حالا وقت نیست، فقط به یک کلمه تمام می کنیم، این اجمال بود اماتفصیل، هنگامه ای است.
وأمرهُ إلیکم، امر او بسوی شماست ، امر چیست؟ وأمرهُ إلیکم، إِنَّمَا.. إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَیْئًا أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ ، آن امر، نزد امام دهم است.
قطب الدین راوندی ، عَلَم اَلاعلام ، مُعظّم عِندَ العامة و الخاصّه نقل می کند. مختصر این است:
متوکّل از هندوستان یک شعبده باز را احضار کرد. چون هند مرکز علوم غریبه بود ، آیا چه خبر است که این جور بیچاره می شود؛ از هندوستان ، آن هم با آن قدرت، با آن ثروت ، مهمترین فنّان علوم غریبه را به سامره می آورد. بعد با او قرار می گذارد: من از تو یک مطلب می خواهم ، خزینه هم باز شده ، آن مطلب این است که علی بن محمد را پیش مردم خجل کنی .
این فحل هندی گفت: مجلسی بیارا، سفره ای بینداز ، بر سر آن سفرده گرده های نان بگذار ، او را هم بیاور ، مرا پهلوی او بنشان . تمام زُعمای قوم، رجال حکومت عباسی ، همه جمع . خاقان، علما، وزرا . مجلس آراسته شد، سفره انداخت، دستور مشعبد را اجرا کرد ؛ امام را پهلوی او نشاند. بعد که هنگام غذا شد دست دراز کرد به گرده نان، نان پرید. قدرت، این قدر بود. به گرده نان دوم دست دراز کرد، نان پرید. به گرده نان سوم دست دراز کرد، نان پرید . نص کلام قطب از حاجب متوکل این است: فتضاحکی القوم ، مقصد حاصل شد. فتضاحک القوم؛ همه قوم به خنده افتادند که این جور امام دهم منفعل شد. در این هنگام وأمره إلیکم، صبر کرد او تمام هنر را نشان بدهد، بعد که همه نشان داده شد ، نوبت رسید به تمسخر قوم، متوکّل تکیه داده بود به متکأی، بر آن تکیه گاه یک نقش شیر بود. دست گذاشت روی همان نقش. یک کلمه گفت: خُذهُ ، بگیر او را ، یک مرتبه شیر پرید. مجلسی نماند. بلعید مشعبد را، آمد مقابل حضرت، اشاره کرد، برگشت به متکأ .
کاری کرد که موسی بن عمران نکرد. موسی عصا را انداخت، سحر سحره را بلعید اما عصا جسم بود ، حجم داشت ، ابعاد ثلاثه داشته ، قدرت الهی را که نشان داد، موسی و عیسی و همه باید تماشا کنند. نقش و رنگ و... آن هم نقش پرده ، خورد این بدن را ، برگشت به همان جا ، باز شد نقش ، یعنی چه؟ یعنی کلید وجود و عدم ، در دست علی بن محمد است . این است: وأمره إلیکم وأمره إلیکم ؛ إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَیْئًا أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ .
شش ساله بود بر مسند امامت نشست. از عمرش آنچه گذشته بود شش سال و پنج ماه بود . بر مسندی نشست که در حدیث لوح بیان شده است: تمام حق مطلق در او ظهور کرد. طفل شش ساله بر مسند خاتم نشسته . چهل ساله هم از دنیا رفت . در این عمر کوتاه ، چه گفت و چه کرد؟!
وظیفه فرد فرد شما این است که این مقام را بشناسید، به مردم بشناسانید، مبادا روزگاری بشود که این جمله بر ما منطبق بشود: والمقصر فی حقکم زاهق. دیگر وقت نیست.
امید است مردم این مملکت ، که واقعا من به نوبه خودم دست این جوانها را می بوسم که در روز شهادت مادرش زهرا، این غوغا را در مملکت بوجود آوردند، نه تنها دست آنها را می بوسم ، آن پاهای برهنه ای که برای عزای مادر او آنچنان بیرون آمد در آن هوای گرم، اگر خدا به من سعادت بدهد پابوسم آنهایم. همان ها باید فردا بپا خیزند، جبران آن غربت را بکنند که در روزگار متوکّل چه کشید و الان هم آن قبر غریب چه می کشد . شاید مرهمی بر قلب فرزندش ولی عصر گذاشته بشود.
 


 
 
کراماتی از امام باقر علیه السلام
نویسنده : محمد جعفری - ساعت ٤:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/٢٢
 

1. جابر جعفی نقل می‌کند که با حضرت همسفر حج بودم که در راه پرنده قمری بر کجاوه نشست و صدا می‌نمود من خواستم او را بگیرم حضرت فرمود جابر او را نیازار به ما پناه آورده. او از ماری شکایت می‌کند که جوجه‌های او را می‌خورد می‌خواهد تا من دعایش کنم از شر او ایمن شود... راه را ادامه دادیم. آن حضرت از کجاوه پیاده شد و به سوی ریگ زاری رفت و ریگ‌ها را کنار زد از زیر سنگی چشمه‌ای جوشید از آب آن سیراب شده و وضو گرفتیم... هنگام صبح به نخلستانی رسیدیم نزدیک نخل خشکی رفت و فرمود ای نخل... ما را اطعام کن نخل سبز شد و کج شد پر از خرما که ما از آن سیر خوردیم. (حر عاملی، اثبات الهداة، تهران، مکتبة الاسلامیه، ج5، ص302)

2. ابوبصیر روایت کرده به حضرت عرض کردم من شیعه و دوست شما هستم و نابینا و ناتوان، بهشت را برای من ضامن شوید... دست به چشم من کشید بینا شدم و همه ائمه را در حضور آن حضرت مشاهده کردم و سپس گفت به دور نگاه کن به خدا جز سگ و خوک و میمون ندیدم دست بر چشم من کشید دوباره به حالت اول برگشتم. (همان، ص 303)

3. ابوبصیر نقل می‌کند حضرت باقر(علیه السلام)به من فرمود وقتی به کوفه برگردی پسری برای تو متولد می‌شود و او را عیسی می‌نامی و پسر دیگری که او را محمد می‌نامی که آنها از شیعیان ما هستند... برگشتم هر دو واقع شد. (همان، ص 305)

4. و همو نقل می‌کند حضرت روزی وارد مسجد شد جوانی با صدای بلند می‌خندید حضرت فرمود در مسجد می‌خندی در صورتی که پس از سه روز از اهل قبور خواهی شد. چون روز سوم شد مرد و آخر روز به خاک رفت. (همان، ص 305)

5. قطب راوندی از ابوبصیر نقل می‌کند با امام باقر (علیه السلام) وارد مسجد شدیم حضرت به من (ابوبصیر) فرمود: از مردم بپرس که آیا ابوجعفر را می‌بینید از هر کس پرسیدم گفت نه! تا آنکه ابوهارون مکفوف (نابینا) داخل شد حضرت فرمود از او بپرس، پرسیدم گفت: آیا آن حضرت نیست که ایستاده: گفتم از کجا فهمیدی پاسخ داد چگونه نبینم در حالیکه آن حضرت نوری است درخشنده. (شیخ عباس قمی، منتهی الآمال، قم، هجرت، چاپ اول، 1366ش، ج2، ص190)


 
 
ظاهر دنیا در قیامت از دیدگاه امیرمومنان علی(علیه السلام)
نویسنده : محمد جعفری - ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۱٧
 

در روز قیامت دنیا را به شکل پیرزنی کبود روی، ارزق چشم، گراز دندان، کریه منظر و قبیح رخسار برای مردم مجسم می‌کنند و می‌پرسند: آیا این پیرزن را می‌شناسید؟ می‌گویند: نعوذباالله که ما او را بشناسیم! خطاب می‌رسد: این همان دنیایی است که به آن تفاخر می‌کردید، به واسطه آن با یکدیگر حسادت می‌ورزیدید، دشمنی می‌کردید، قطع صله‌رحم می‌کردید و بسیاری از گناهان دیگر را مرتکب می‌شدید.
پس دنیا را به جهنم می‌افکنند در حالی که فریاد می‌زند: خداوندا! پس کجایند پیروان و دوستان من؟ (کسانی که فریب مرا خوردند حال بی‌وفایی مرا هم ببینند).
خداوند بلندمرتبه می‌فرمایند: دوستان او را هم به خودش ملحق سازید.


 
 
دعای امام صادق علیه السلام برای دوستان سیدالشهداعلیه السلام
نویسنده : محمد جعفری - ساعت ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۱٠
 
امام جعفر صادق علیه السلام ـ در مناجات خود بعد از نماز ـ گفت: اى کسى که ما را به کرامت خود ویژه گردانیدى و به ما وعده شفاعت [نمودن] دادى···
من و برادران من و زائران قبر پدرم حسین بن على، صلوات اللّه علیهما، را بیامرز···
بار خدایا! دشمنان ما از رفتن اینان به زیارت خرده گرفتند، اما این خرده گیری ها، على رغم میل دشمنان، آنان را از برخاستن و آمدن سوى ما باز نداشت. پس، این چهره هاى آفتاب سوخته را و این گونه هایى را که بر قبر پدرم ابى عبد اللّه [حسین ]به خاک مالیده مى شود و این چشمهایى را که از سر دلسوزى براى ما اشکهایشان سرازیر مى گردد و این دلهایى را که در غم مصیبت ما بیتاب و سوزان است و این ناله و شیون هایى را که براى ما مى شود، مشمول رحمت خویش بفرما.
بار خدایا! من این جانها و این پیکرها را به تو مى سپارم تا در آن روز تشنگى از حوض [کوثر ]سیرابشان کنى.

متن حدیث:

 الإمامُ الصّادقُ علیه السلام ـ فی مُناجاتِهِ بَعدَ صَلاتِه ـ : یا مَن خَصَّنا بِالکَرامَةِ ، و وَعَدَنا الشَّفاعَةَ ··· اِغفرْ لی و لإِخوانی و زُوّارِ قَبرِ أبِیَ الحُسَینِ بنِ عَلِیٍّ صَلَواتُ اللّه ِ عَلَیهِما ··· اَللّهُمَّ ، إنَّ أعداءَنا عابُوا عَلَیهِم خُروجَهُم فَلَم یَنهَهُم ذلکَ عَنِ النُّهوضِ و الشُّخوصِ إلَینا خِلافا عَلَیهِم ، فَارحَمْ تِلکَ الوُجوهَ الّتی غَیَّرَتها الشَّمسُ ، وَ ارحَمْ تِلکَ الخُدودَ الّتی تَقَلَّبُ عَلى قَبرِ أبی عَبدِ اللّه ِ علیه السلام ، وَ ارحَمْ تِلکَ الأعیُنَ الّتی جَرَت دُموعُها رَحمَةً لَنا ، وَ ارحَمْ تِلکَ القُلوبَ الّتی جَزِعَت وَ احتَرَقَت لَنا ، وَ ارحَمْ تِلکَ الصَّرخَةَ الّتی کانَت لَنا . اَللّهُمَّ إنّی أستَودِعُکَ تِلکَ الأنفُسَ و تِلکَ الأبدانَ حَتّى تَروِیَهُم مِنَ الحَوضِ یَومَ العَطَشِ.

«بحارالانوار، جلد30،صفحه 8»